فشارهاي عصبي اسانلو را به اين روز انداخته

گفت و گو با همسر اسانلو: - دوشنبه 27 خرداد 1387 [2008.06.16]

‏

غزال آزادفر

منصور اسانلو، رئيس هيئت مديره سنديکاي شرکت واحد اتوبوس راني تهران، به دليل عمل سنگين جراحي چشم ‏و فشارهاي عصبي در روزهاي اخير، در بخش ويژه مراقبت هاي قلبي، سي سي يو، بيمارستان لبافي نژاد تهران ‏بستري شد.‏

پروانه اسانلو، همسر اين فعال سنديکايي ديشب درگفت و گو با روز با تاييد اين مطلب اظهار داشت: "يکي ‏ازدلايل بستري شدن آقاي اسانلو در سي سي يو، عمل سنگين جراحي چشم او بود که در آن، استفاده زيادي از ‏داروي بيهوشي شد."‏

رييس هيات مديره سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوس راني تهران چند هفته قبل براي انجام عمل جراحي بر ‏روي چشم چپ او که در جريان بازداشتش در سال گذشته آسيب ديده بود، از زندان اوين به بيمارستان لبافي نژاد ‏منتقل شده بود.‏

اين فعال سنديکايي در تير ماه سال گذشته بازداشت و به اتهام اقدام عليه امنيت ملي، به پنج سال زندان محکوم شد. ‏اتهام و حکمي که اعتراض منصور اسانلو، خانواده، وکلا و تشکل هاي کارگري درايران و سازمان هاي کارگري ‏جهان را در پي داشت. ‏

پروانه اسانلو علت ديگر بستري شدن و تشديد وخامت وضعيت جسماني همسرش را فشارهاي عصبي اخير بر وي ‏ذکر کرد و گفت: "حضور ماموران ويژه در جلوي اتاق بخش سي سي يو و اصرار آنان مبني بر اينکه دستور ‏دارند که با حضور بر بالاي سر منصور اسانلو، مراقب او باشند، باعث شده است که آقاي اسانلو در اين شرايط، ‏فشار عصبي زيادي را متحمل شود."‏

اين دوعامل، به گفته خانم اسانلو، باعث افزايش ضربان قلب همسرش شده است.‏

وي اضافه کرد که "اصرار ماموران، که يکي از آنان مسلح است، براي حضور در بخش سي سي يو، با مخالفت ‏پرستاران بخش سي سي يو مواجه شده است و آنها مي گويند که اين موضوع باعث وارد آمدن فشار عصبي بر ‏تمامي بيماران آن بخش خواهد شد."‏

به گفته خانم اسانلو، پرستاران با اشاره به وضعيت منصور اسانلو به ماموران گفته اند که وي توانايي فرار از ‏بيمارستان را ندارد و بنابراين رفتن آنها به بخش سي سي يو، محلي از اعراب ندارد.‏

در پاسخ به اين پرسش که آيا اعتراضي به اينگونه رفتار با رييس زنداني سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوس ‏راني تهران انجام شده است يا خير، خانم اسانلو با دادن پاسخ مثبت، ابراز اميدواري کرد که از طريق پزشکي ‏قانوني اين امکان فراهم شود که مرخصي پزشکي به همسرش داده شود و او به جاي انتقال به بيمارستان، به ‏منزلش انتقال يابد تا بهبود قطعي پيدا کند.‏

در هفته هاي اخير، پزشکي قانوني به خاطر شرايط جسمي و انجام چند عمل جراحي بر روي چشم چپ منصور ‏اسانلو گواهي کرده بود که وي توانايي تحمل زندان را ندارد و بايد به مدت يک ماه و نيم به مرخصي استعلاجي ‏فرستاده شود.‏

منصور اسانلو علاوه بر ناراحتي چشم، بيماري قلبي نيز دارد.‏

در اين ميان، سايت سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوس راني تهران درگزارشي‏‎ ‎به نقل ازسازمان دفاع از ‏حقوق بشر ايران نوشت: "دکتر موحدي مسئول بهداري زندان اوين به همراه انهاري، مسئول پاسياران اوين، به ‏دستور مقامات دادگاه انقلاب تهران، از جمله قاضي حداد، معاونت امنيت، و سرهنگ حسين زماني، پليس امنيت، ‏به بيمارستان لبافي نژاد مراجعه و خواهان انتقال منصور اسانلو به بيمارستان مدرس شدند که با توجه به حضور ‏آقاي اسانلو در بخش ويژه مراقبت هاي قلبي، سي سي يو، و مخالفت پزشکان متخصص قلب بيمارستان لبافي نژاد، ‏تا ساعت 12 ظهر ديروز موفق به اين كار نشدند، اما آنها همچنان درصدد انتقال منصور اسانلو به بيمارستان ‏مدرس هستند."‏

اما رييس هيات مديره سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوس راني تهران كه از 14 سال پيش در بيمارستان لبافي ‏نژاد پرونده پزشكي دارد، گفته است: "در صورت انتقال اجباري به بيمارستان ديگر، چون به پزشکان آنجا و ‏تخصص آنها آشنايي و اعتماد ندارد و انتخاب پزشک معالج، يکي از حقوق هر بيمار است، براي دفاع از حقوق ‏انساني و بيماري اش و براي حق انتخاب پزشک دست به اعتصاب غذا خواهد زد تا با مرگ خود، چهره واقعي ‏معاونت امنيت دادگاه انقلاب اسلامي تهران را به همه دنيا نشان دهد."‏

در اين گزارش، گفته شده است كه "عدم توجه مسئولين دادگاه انقلاب اسلامي به اين موارد اوليه حقوق شهروندي ‏و بيمار، نشان از رفتاري غيرقانوني و خارج از ضوابط مي باشد و بيانگر اراده اي فراقانوني نسبت به برخورد ‏با رئيس هيئت مديره سنديکاي کارگران شرکت واحد مي باشد."‏

‎‎بيانيه عليه ايران در نشست آي ال او‏‎‎

خبرگزاري ايسنا ديروز به نقل از اولياء علي بيگي، نايب رييس كانون عالي شوراهاي اسلامي كار كشور، که در ‏نشست ساليانه سازمان بين المللي کار، اي ال او، در سوييس شرکت داشته، نوشت که در اين نشست، بيانيه اي ‏عليه ايران در خصوص منصور اسانلو صادر شده است.‏

وي اشاره اي به متن بيانيه نکرد، اما گفت که نمايندگان کشورهاي عراق، اردن و لبنان به اين بيانيه اعتراض کرده ‏و آن را سياسي دانسته اند.‏

از هفته ها قبل گفته شده بود كه سازمان هاي كارگري در جهان از رفتار حكومت جمهوري اسلامي با فعالان ‏سنديكايي و تشكل هاي كارگري در ايران به آي ال او شكايت كرده اند.‏

دراين ارتباط، به نوشته خبرنامه فدراسيون جهاني کارگران بخش حمل و نقل، ديويد کاکرافت، دبير کل اين ‏سازمان كارگري در سخنراني هفته قبل خود در آي ال او، به بازداشت منصور اسانلو اعتراض کرده بود.‏

اين اعتراض همزمان با انتشار يک نامه از منصور اسانلو خطاب به سازمان هاي كارگري در داخل و خارج از ‏ايران صورت گرفت. آقاي اسانلو در اين نامه از "ضرب و شتم خود توسط بازداشت كنندگان و بازجويانش در ‏زندان" خبر داده بود. ‏

نامه آقاي اسانلو در شرايطي انتشار يافت که پيش از آغاز به كار كنفرانس آي ال او، متن گزارش هيات اعزامي ‏سازمان بين المللي كار به ايران منتشر شد كه در آن به نقل از يكي از معاونان وزير دادگستري جمهوري اسلامي ‏ايران آمده بود كه با آقاي اسانلو عادلانه برخورد شده است.‏

اما روايت منصور اسانلو در نامه اش، روايت ديگريست. وي در نخستين سطرهاي نامه خود با نوشتن اين ‏موضوع كه "زندانيان کاملا بي پناه و دست از دنيا جدا در زندان هستند و هرگونه رفتار قانوني و غيرقانوني از ‏سوي مسئولين زنداني با قدرتي کاملا يکسويه نسبت به آنها اعمال مي شود و‌ يکي از مشکلات زندانيان، بي ‏توجهي مسئولين به نامه هايي است که آنها براي مراجع مختلف مي نويسند"، نوشت که از لحظه ربوده شدن توسط ‏لباس شخصي ها "مورد شديدترين ضرب و شتم و هتاکي و فحاشي" قرار گرفته است.‏

به گفته اين فعال سنديکايي، در بازجويي از او، "بازجويان سعي مي کردند رفتن به گورستان خاوران را به عنوان ‏يک جرم به او تفهيم اتهام کنند يا شرکت در مراسم بزرگداشت صفر خان، قهرمانيان زنداني سياسي قهرمان دوران ‏ستم شاهي يا مراسم بزرگداشت آقايان طالقاني، بازرگان و سحابي را جرم اعلام مي کردند. شرکت در مراسم ‏سالگرد تولد نهضت آزادي ايران را هم که با دعوت نامه رسمي صورت پذيرفته بود، زير سوال مي بردند. ‏حضور در مراسم عمومي انجمن دفاع از حقوق زندانيان را زير سوال مي بردند و به نوعي اتهام زني مي کردند. ‏صرفا دوستي و همسفري و گفت و گو با آقاي محمدعلي عمويي اسطوره زندانهاي ساواک و ستم شاهي را جرم ‏مي دانستند. سفر به شهر همدان و ميهمان شدن در منزل دوستان و آشنايان و گفت وگو درباره مسائل انتخابات ‏رئيس جمهوري و مجلس شورا يا شوراي شهر را جرم اعلام مي کردند. صرف حضور در کنگره اتحاد جمهوري ‏خواهان را جرم اعلام مي کردند. بدون آنکه متهم نقشي در آنجا داشته باشد يا نظريات آنها را تائيد کند. حضور در ‏جلوي زندان اوين و درخواست آزادي وکيل قهرمان ناصر زرافشان که اولين وکيل سنديکاي کارگران شرکت ‏واحد بود را جرم اعلام مي کردند."‏

منصور اسانلو افزوده است: "بازجويان تلاش سنديکايي و صنفي کارگري را سياسي جلوه مي دادند و سعي مي ‏کردند با ايجاد رعب و وحشت و تهديد و شلاق زدن و مرگ خانواده، متهم بپذيرد سنديکا به دستور گروه هاي ‏سياسي مانند حزب توده ايران يا دموکراسي خواهان ايجاد شده است."‏

آقاي اسانلو اشاره کرد که او را در سلولي شش متري قرار داده بودند که يک عضو القاعده در آن زنداني بود.‏
وي مي گويد كه از اولين برخورد با دو بازجوي مسئول پرونده او تا اولين برخورد با با بازپرس نمازي در شعبه ‏اول دادگاه امنيت، همواره "تقاضاي رسيدگي به کتک هايي که خورده بود را داشت و درخواست داشت تا او را به ‏پزشکي قانوني اعزام نمايند، اما تا امروز او به پزشکي قانوني اعزام نشده و آثار ضرب و شتم در حال از بين ‏رفتن است، ولي در پرونده هاي بهداري بند 209 زندان اوين، بازداشتگاه اطلاعات و بهداري زندان و بيمارستان ‏لبافي نژاد، آثار ضرب و شتم از زمان تحويل دادن او توسط لباس شخصي ها تا امروز و روال معاينات و ‏معالجات و وضعيت جسماني در زمان تحويل به بند 209 اطلاعات ثبت شده و قابل رسيدگي است."‏

در نامه رييس سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوس راني تهران نوشته شده است كه حتي بعد از ثبت شكايتش ‏در روز 26 اسفند ماه 1386 در دادگاه رسيدگي به تخلفات کارکنان دولت اقدامي براي رسيدگي و اعزامش به ‏پزشکي قانوني و تحقيقات محلي در محل ربودن و ضرب و شتم او به عمل نيامده است.‏

اما در اين نامه تنها به اين موضوع بسنده نمي شود و آقاي اسانلو مي گويد كه هيچ يک از دادگاه هاي مربوط به ‏اعضاي سنديکا به صورت علني و با حضور هيئت منصفه و خبرنگاران و مردم نبوده و در پشت در هاي بسته، ‏شبيه به اتاق هاي بازجويي بند 209 اطلاعات صورت گرفته است. ‏

وي افزوده است كه "دولت سعي مي کند با انواع روش هاي تهديد آميز و ايجاد رعب و وحشت براي فعالين ‏کارگري، تلاش هاي آنها را متوقف و به سازمان هاي جهاني اعلام کند شهر در امن و امان هست و هيچ کارگري ‏هيچ خواسته سنديکايي ندارد."‏

منصور اسانلو درنامه اش از سازمان ها و نهادهاي کارگري و حتي کارفرمايي مستقل در ايران و جهان خواسته ‏است با همکاري نهادهاي حقوق بشري از جمله شوراي دفاع از حقوق بشر جهاني، به اين بيدادگري ها رسيدگي و ‏حقوق بشري ايرانيان به خصوص کارگران و زندانيان را طرح نمايند.‏

وي در سطرهاي پاياني نامه اش نوشته است: "بي توجهي نهادهاي بين المللي به نقض حقوق بشر در ايران که ‏اصلي ترين آن حقوق طبقه کارگر است (به دليل بيشترين گستردگي که در جامعه دارد) به پايمال شدن هرچه بيشتر ‏حقوق اوليه ما کارگران و خانواده هايمان مي انجامد."‏